Opgroeiende code

Je team groeit, en je weet dat je moet delegeren. Dat is niet het probleem. Het probleem begint op de dag dat er code naar productie shipt die jij niet gezien hebt, en er zit iets in dat je anders zou hebben aangepakt. Niet fout, maar anders: een andere naamgeving, een andere structuur, een route die jij niet gekozen zou hebben. En het steekt, meer dan je had verwacht.

Het lijkt op wat er gebeurt als je kinderen opgroeien. Toen ze baby waren, was je er bij elk moment bij. Je zag alles, je stuurde alles. Dan gaan ze naar school, en ineens hoor je 's avonds verhalen over een wereld waar jij niet bij was. Ze maken keuzes die jij niet gemaakt zou hebben. Niet foute keuzes, maar andere. En op een dag verlaten ze het huis, en draait hun leven helemaal zonder jou. Dat is geen mislukking. Dat is precies de bedoeling. Maar het voelt niet zo.

Met je codebase is het niet anders. Met twee developers kon je nog elke lijn reviewen. Met vijf lukt dat al niet meer. Met tien is het onmogelijk, en als je het toch probeert, ben jij degene die het team vertraagt. Er zal code in productie staan die niet is zoals jij het zou hebben geschreven. Dat is de echte prijs van een groeiend team. En de opbrengst is dat je team niet stilstaat omdat alles door jouw handen moet.

Elke CTO die ik begeleid worstelt hier op een bepaald moment mee. De vraag is niet óf je moet loslaten. De vraag is of je het doet voordat je de bottleneck geworden bent.